ضابطیان درباره اتهام «شرارت» به ایرانیان از سوی برخی رهبران آمریکا، گفت: «هر خارجی که به ایران بیاید و در کوچه‌پس‌کوچه‌های شهرها قدم بزند و با مردم معاشرت کند، خودش به این نتیجه می‌رسد که برداشت شرور بودن ایرانی‌ها اشتباه است. اگر حساب حکومت‌ها را از ملت جدا کنیم، ملت ایران شرور نیست.»

وی با اشاره به دیوانگی در فرهنگ ایرانی، افزود: «دیوانگی‌ای که ترامپ می‌گوید با دیوانگی جذاب و شورانگیز زندگی فرق دارد. ما مردم علی‌رغم همه غم‌ها، مردمی سرخوش و خوشحال هستیم. حتی در روزهای جنگ، دخترها و پسرها شیک و تمیز بیرون می‌آیند و به کافه می‌روند. دیوانگی‌های ما از جنس همان کارهای لذت‌بخشی است که گاهی پشیمانی هم دارند.»

این نویسنده در پاسخ به این سؤال که چرا با وجود مشکلات از ایران نمی‌رود، تأکید کرد: «خانه‌ام اینجاست. به خاطر خانواده، دوستان، خاطرات و حتی آب‌وهوا مانده‌ام. وقتی از خانه بیرون می‌روم و مردم لبخند می‌زنند و سلام می‌کنند، این چیزها را ارزان به دست نیاورده‌ام که در کشور دیگر صبح‌ها مثل یک غریبه سوار مترو شوم.»

ضابطیان درباره نگاه مردم جهان به آمریکا و اسرائیل نیز اظهار داشت: «در کشورهایی مثل کوبا و ویتنام، باوجود جنگ‌های آمریکا، مردم به طرز عجیبی آمریکادوست هستند. اما در اروپا، جوانان عامدانه از نمادهایی مثل مک‌دونالد و استارباکس فاصله می‌گیرند. دولت اسرائیل در بسیاری از کشورهای اروپایی و کانادا بسیار منفور است، هرچند در آلمان به خاطر احساس دین، بخشی از جامعه حمایت‌هایی دارند.»

وی در پاسخ به این سؤال که اگر دستش در تلویزیون باز باشد چه برنامه‌ای می‌سازد، اشاره کرد: «مردم بیش از هر زمان دیگری به آرامش و امید نیاز دارند. می‌خواهم نشان دهم ژاپنِ ویران ۱۵ سال بعد میزبان المپیک شد و آلمان ۲۵ سال بعد به قطب صنعتی جهان تبدیل گشت. ما هم اگر بخواهیم، می‌توانیم ایران را دوباره بسازیم.»

ضابطیان در پایان درباره اولین کاری که پس از پایان جنگ انجام می‌دهد، گفت: «یک سفر دور و دراز به شهرهای مختلف ایران می‌روم و مردم را بغل می‌کنم. حتی فکر می‌کنم با تیم‌های هلال‌احمر همراه شوم و این تجربه را به کتاب تبدیل کنم. جنگ به من فهماند زندگی کوتاه است؛ باید از لحظه‌لحظه آن استفاده کرد و خاطرات خوش ساخت.»

وی درباره علاقه به شهروندی آمریکا نیز خاطرنشان کرد: «هیچ‌وقت آمریکوفیل نبودم. اگر قرار باشد اهل کشور دیگری باشم، ایتالیایی، اسپانیایی یا برزیلی را انتخاب می‌کنم؛ چون هیجان‌انگیزترند.»